ചാരിറ്റിയിലൂടെ വികലാംഗരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് പ്രധാനമാണ്?

ചാരിറ്റിയിലൂടെ വികലാംഗരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് പ്രധാനമാണ്?

വൈകല്യം ഒരിക്കലും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാത്ത ഒരുതരം നിശബ്ദമായ കഷ്ടപ്പാടാണ്. വൈകല്യ ചികിത്സയോ വീൽചെയറോ താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത കുടുംബങ്ങളുടെ വീടുകളിലാണ് അത് ജീവിക്കുന്നത്. കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് കാണുന്ന കാഴ്ചയിലാണ് അത്. വീടുകൾ നിർമ്മിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഇനി ഒരു ഉപകരണവും കൈവശം വയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത പുരുഷന്മാരുടെ കൈകളിലാണ് അത്. ദാനധർമ്മത്തിലൂടെ വൈകല്യമുള്ളവരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് എല്ലാ പ്രശ്‌നങ്ങളും പരിഹരിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ അത് ആളുകൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം തിരികെ നൽകുന്നു: ഒരു അവസരം.

ഇന്ത്യയിലെ വൈകല്യത്തെ മനസ്സിലാക്കൽ

ഇന്ത്യയിൽ 25 ലക്ഷത്തിലധികം പേർക്ക് വൈകല്യമുണ്ട്. ഇത് ശാരീരികമോ, ബൗദ്ധികമോ, വികാസപരമോ ആകാം. ഒരു കുടുംബം പോലും ഈ വൈകല്യങ്ങൾക്കൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത് വരെ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാവുന്നത്ര വലിയ സംഖ്യയാണിത്.

ഇതാ ഒരു അസ്വസ്ഥമായ സത്യം: ഇന്ത്യയുടെ ഭൂരിഭാഗവും ഇപ്പോഴും അവർക്കായി നിർമ്മിച്ചിട്ടില്ല. ഏതെങ്കിലും മെട്രോ നഗരം സന്ദർശിക്കുക. റാമ്പുള്ള ഒരു ഫുട്പാത്ത് കണ്ടെത്തുക. വീൽചെയർ ഉപയോക്താക്കൾക്ക് കയറാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ബസ് കണ്ടെത്തുക. കൂടാതെ, വികലാംഗ കുട്ടിയെ “അമിത ജോലി” ആയി കാണാത്ത ഒരു സ്കൂളിനായി നോക്കുക. അത് സാധാരണമല്ല. വലിയ നഗരങ്ങളിൽ, പ്രവേശനക്ഷമത പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് അപൂർവ്വമായി ഒരു പ്രധാന ഡിസൈൻ തത്വമാണ്.

ഇന്ന് പലരും വൈകല്യത്തെ അവകാശങ്ങളായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ദാനധർമ്മമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. വൈകല്യമുള്ള ആളുകൾ സഹായത്തിന് നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കണമെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈ വ്യക്തികൾ അവകാശങ്ങളോ തുല്യ അവസരങ്ങളോ ചോദിക്കരുതെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. എന്നാൽ ഈ മാനസികാവസ്ഥയാണ് അവരുടെ പുരോഗതിക്ക് പ്രധാന തടസ്സം.

പുനരധിവാസത്തിൽ എൻ‌ജി‌ഒകളുടെ പങ്ക്

സർക്കാർ പദ്ധതികൾ കടലാസിൽ മാത്രമേ ഉള്ളൂ, പക്ഷേ അവ പ്രാപ്യമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാവർക്കും അറിയാം, “കടലാസിൽ” എന്നതിനും “പ്രായോഗികമായി” എന്നതിനും ഇടയിലുള്ള വ്യത്യാസം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കഥയാണെന്ന്. ഇവിടെയാണ് എൻ‌ജി‌ഒകൾ നിശബ്ദമായി ഭാരിച്ചതും യഥാർത്ഥവുമായ ജോലി ചെയ്യുന്നത്, വലിയ അംഗീകാരമൊന്നുമില്ലാതെ.

ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞ കുട്ടികൾ ഇരിക്കാനും നിൽക്കാനും ഒടുവിൽ നടക്കാനും പഠിക്കുന്ന ഫിസിയോതെറാപ്പി സെന്ററുകൾ അവർ നടത്തുന്നു. ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത കുട്ടികൾക്ക് അവർ സ്പീച്ച് തെറാപ്പി സെഷനുകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു. തയ്യൽ, കമ്പ്യൂട്ടർ കഴിവുകൾ, മൊബൈൽ നന്നാക്കൽ കഴിവുകൾ, മറ്റ് കരകൗശല കഴിവുകൾ എന്നിവയിൽ അവർ യുവാക്കളെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു. ഈ കഴിവുകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് ഒരു ലക്ഷ്യമേയുള്ളൂ: ആളുകളുടെ ജീവിതം മികച്ചതാക്കുകയും അവരെ സ്വയംപര്യാപ്തരാക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുക.

കുടുംബങ്ങൾക്ക് എൻ‌ജി‌ഒകൾ നൽകുന്ന പിന്തുണയും ആളുകൾക്ക് പലപ്പോഴും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. വൈകല്യമുള്ളപ്പോൾ തന്നെ അമ്മയ്ക്ക് തന്റെ കുട്ടിയെ ശരിയായി പരിപാലിക്കാനുള്ള ശരിയായ മാർഗം കാണിച്ചുകൊടുക്കുക. നിരാശ ശബ്ദത്തിലേക്ക് കടക്കാതെ സ്വന്തം മകനോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കണമെന്ന് ഒരു പിതാവിനെ പഠിപ്പിക്കുക. ഏതൊരു തെറാപ്പി സെഷനേക്കാളും ഒരു കുടുംബത്തെ മാറ്റുന്നത് അത്തരമൊരു കാര്യമാണ്.

കുടുംബങ്ങളിലോ സമൂഹങ്ങളിലോ ഉള്ള ആഘാതം

ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഒരു വൈകല്യ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രശ്‌നത്തെക്കുറിച്ച് ആരും വാസ്തവത്തില്‍ സംസാരിക്കാറില്ല. ഒരു അമ്മ തന്റെ കുട്ടിയെ രാവും പകലും പരിപാലിക്കുന്നു. തെറാപ്പിക്കോ ശസ്ത്രക്രിയയ്‌ക്കോ വേണ്ടി മാത്രം ഒരു പിതാവ് അധിക ജോലി ചെയ്യുന്നു. ഒരു മൂത്ത സഹോദരൻ അവർ ചെയ്യേണ്ടതിലും വേഗത്തിൽ വളരുന്നു, എന്തുകൊണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ സഹായിക്കാൻ ചായ്‌വ് കാണിക്കുന്നു.

എന്നാൽ സൗജന്യ തെറാപ്പി, സൗജന്യ ശസ്ത്രക്രിയ, സൗജന്യ വീൽചെയർ അല്ലെങ്കിൽ കൈകാലുകൾ എന്നിവയുമായി ചാരിറ്റി മുന്നോട്ടുവരുമ്പോൾ. അത് കുടുംബങ്ങൾക്ക് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു. ഇനി അവർക്ക് ഒരിക്കലും നാണക്കേട് നേരിടേണ്ടിവരില്ല, സമൂഹത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നതായി തോന്നുകയുമില്ല. മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതം നയിക്കാൻ അവർക്ക് സമൂഹത്തിൽ തുല്യ അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.

ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ദീർഘകാല നേട്ടങ്ങൾ

ഇത്തരത്തിലുള്ള സഹായത്തിന്റെ മൂല്യം ഉടനടി പ്രകടമാകില്ല. നേരത്തെ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് വിധേയമാകുന്ന ഒരു കുട്ടി പൂർണ്ണ ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം പതിവായി സ്കൂളിൽ പോകുന്നുണ്ടാകാം. കരകൗശല വസ്തുക്കൾ, തയ്യൽ, കമ്പ്യൂട്ടർ കഴിവുകൾ തുടങ്ങിയ കഴിവുകൾ പഠിക്കുന്ന ഒരു വികലാംഗ സ്ത്രീ എവിടെയെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യുകയും സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ കട നടത്തുകയും കുടുംബത്തെ സാമ്പത്തികമായി പിന്തുണയ്ക്കുകയും എല്ലാത്തിനും ബില്ലുകൾ അടയ്ക്കുകയും അന്തസ്സോടെ ജീവിതം നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാകാം. ഒരിക്കൽ ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് കരകൗശല വസ്തുക്കൾ കണ്ടെത്തിയ കുടുംബങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഇതേ അവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന മറ്റ് കുടുംബങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വക്താക്കളായി മാറുന്നു.

ഭിന്നശേഷിയുള്ള വ്യക്തികൾ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ

ഇന്ത്യയിലെ ഏതൊരു വികലാംഗനോടും ഒരു ശരാശരി ദിവസം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്ന് ചോദിക്കുക , മറ്റൊരു വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് സ്വയം കാണുക, അത് അവരെ ക്ഷീണിതരാക്കുന്നു.

ഒരു വൈകല്യം ഉണ്ടായാൽ ആശുപത്രിയിൽ എത്തുക എന്നത് ഒരു ജോലിയായി മാറുന്നു, അവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അകത്ത് കയറാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കടയിൽ സംസാരിക്കുന്നത്, വൈകല്യം എങ്ങനെയോ കേൾവിശക്തിയെയും ബാധിക്കുന്നു എന്ന മട്ടിൽ. അഭിമുഖം നടത്തുന്നയാളുടെ കണ്ണുകൾ വീൽചെയറിനെ നിരന്തരം വീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ജോലി അഭിമുഖത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുന്നത് ഒരാളെ അവരുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്ക് ഒരു പോരായ്മയായി തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. വികലാംഗ കുട്ടികൾക്കായി സ്കൂൾ ഇല്ലാത്തതും, ഞങ്ങൾ കാണുമെന്ന് പറയുന്ന മറ്റ് സ്കൂളുകൾ ഇല്ലാത്തതും, നേരെയുള്ള ‘അതെ’ എന്നതിന് പകരം, എല്ലായ്പ്പോഴും ‘ഇല്ല’ എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്.

ഒരു വലിയ നിമിഷം കൊണ്ട് ഒരാളെ തകർക്കാൻ കഴിയില്ല. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ, ദിവസം തോറും, പതുക്കെ എല്ലാം അവരിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് തുടർച്ചയായ പിന്തുണ, ഒറ്റത്തവണ സംഭാവന നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ പ്രധാനമാകുന്നത്.

ചാരിറ്റികൾ നൽകുന്ന പിന്തുണയുടെ തരങ്ങൾ

വികലാംഗ വ്യക്തികളെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ നിരവധി മാർഗങ്ങളുണ്ട്. ഒരു കുടുംബത്തിന് ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരിക്കലും താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ശസ്ത്രക്രിയകൾ, വീൽചെയറുകൾ, ശ്രവണസഹായികൾ, പ്രോസ്തെറ്റിക്സ് എന്നിവയ്ക്ക് ധനസഹായം നൽകുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. വികലാംഗ കുട്ടികളെ മാറ്റിനിർത്തുന്നതിനുപകരം അവരുടെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ ഇത് വികലാംഗ സ്കൂളുകൾ നടത്തുകയോ സാധാരണ അധ്യാപകരെ പരിശീലിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു.

തയ്യൽ, ഐടി, കരകൗശല വസ്തുക്കൾ തുടങ്ങിയ കഴിവുകൾ ഈ പരിപാടിയിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഈ കഴിവുകൾ ഭാവിയിൽ വരുമാനത്തിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം.

പുനരധിവാസത്തിന്റെ വിജയഗാഥകൾ

ഒരു അപകടത്തിൽ ഒരു കാൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവർക്ക് വീട്ടിൽ തന്നെ എളുപ്പത്തിൽ അടച്ചിരിക്കാമായിരുന്നു, കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് അവർ അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. വൈകല്യമുള്ളവർക്ക് കൈകാലുകൾ നൽകുന്ന നാരായൺ സേവാ സൻസ്ഥാൻ എൻ‌ജി‌ഒയെക്കുറിച്ച് ഒരു കുടുംബാംഗത്തിന് അറിയാം. പിന്നീട് അവർ ഒരു എൻ‌ജി‌ഒയിൽ എത്തി, കൈകാലുകൾ വാങ്ങി, ഇന്ന് അവർ സ്വതന്ത്രമായി നടക്കുകയും കുടുംബത്തെ പോറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. ആരും അവളെ അറിയുന്നില്ല, അവളെക്കുറിച്ച് ഒരു ലേഖനം എഴുതുന്നു. ഒരു ചടങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും മാറി, അവളെ ആശ്രയിച്ച എല്ലാവരുടെയും ജീവിതവും അങ്ങനെ തന്നെ.

ഇതുപോലുള്ള നിരവധി കഥകൾ ആളുകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും വളരെ പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു വാർത്താചക്രത്തിൽ ഉൾപ്പെടാത്തതിനാൽ അവ പുറത്തുവരുന്നില്ല. രാജ്യത്തുടനീളമുള്ള പുനരധിവാസ കേന്ദ്രങ്ങളിലും പരിശീലന മുറികളിലും അവ നിശബ്ദമായി എല്ലാ ദിവസവും സംഭവിക്കുന്നു.

ഒരു അവസാന ചിന്ത

ഒരു എൻ‌ജി‌ഒ ആരംഭിക്കുകയോ വലിയൊരു ചെക്ക് എഴുതുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല. പ്രതിമാസം ഒരു ചെറിയ സംഭാവനയോ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനത്തിന് ഒറ്റത്തവണ സംഭാവനയോ നൽകുന്നത് ഒരു കുട്ടിയുടെ ഒരു മാസത്തെ തെറാപ്പിക്ക് ധനസഹായം നൽകും. സന്നദ്ധസേവനത്തിനായി ചെലവഴിച്ച ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് – പഠിപ്പിക്കൽ, മാർഗനിർദേശം നൽകൽ, പ്രത്യക്ഷപ്പെടൽ എന്നിവ ആളുകൾ ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്.

വൈകല്യമുള്ള കരകൗശല വിദഗ്ധരിൽ നിന്ന് കൈകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വാങ്ങുന്നത് അവർക്ക് സഹായകമാകും. എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കെട്ടിടം, ബസ് അല്ലെങ്കിൽ ജോലിസ്ഥലം നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയാൽ, എന്തെങ്കിലും പറയുക. നിങ്ങളുടെ ഫീഡ്‌ബാക്ക് കുറച്ച് സമയമെടുത്താലും മാറ്റങ്ങൾക്ക് കാരണമാകും. വൈകല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തുറന്ന ചർച്ചകൾ ഏതൊരു പ്രചാരണത്തേക്കാളും കളങ്കം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും.